Każdy z nas ma swój ogród marzeń, projektów i planów. Z troską je pielęgnujemy, podlewamy, dodajemy nowe pomysły niczym świeże sadzonki. I nagle przychodzą zewnętrzne okoliczności, które zmieniają kierunek. Cel niby pozostaje ten sam, ale codzienność każe skupić się na działaniach tymczasowych. A ogród marzeń zostaje odłożony na bok.
Z czasem liście, kiedyś soczyście zielone, tracą blask. Łodygi, które były mocne i jędrne, zamieniają się w suche badyle. Patrzysz wokół i widzisz wyschnięte, zapomniane pole – obraz porzuconych pomysłów. I wiesz, że to stało się dlatego, że gdzieś po drodze zostawiłeś otwarte drzwi. Każdej nocy zapraszałeś nieproszonych gości: cudze opinie, wątpliwości, lęki. Oni rozsiadali się wygodnie w Twojej głowie, aż zabrakło miejsca na Twój własny głos.
Na szczęście przychodzi taki moment. Cichy szept – dobrze Ci znany, ale dawno niesłyszany – budzi Cię ze snu. Nagle dostrzegasz otwarty zamek. Przekręcasz klucz, zamykasz drzwi i czujesz zapach swojego ogrodu. Jeszcze nie jest zbyt późno. Rośliny, choć zwiędłe, wciąż mają w sobie życie.
Wystarczy na nowo wziąć konewkę. Wystarczy jeden gest – Twoja uwaga, obecność, determinacja. Bo ogród marzeń nigdy naprawdę nie umiera. Czeka na Ciebie cierpliwie, aż wrócisz i znów pozwolisz mu rozkwitnąć.
Mój dzisiejszy sen zaprowadził mnie do zaniedbanego na moment ogrodu 🌼To niesamowite, jak nasze cele potrafią na chwilę zasnąć, a potem obudzić się na nowo. Ciekawa jestem, do jakich swoich marzeń chcecie teraz wrócić 💛✨