<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Komentarze do: Bulimia &#8211; gdy Ciało Mówi „Tak i Nie” Jednocześnie	</title>
	<atom:link href="https://lidiasuberlak.pl/bulimia-gdy-cialo-mowi-tak-i-nie-jednoczesnie/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://lidiasuberlak.pl/bulimia-gdy-cialo-mowi-tak-i-nie-jednoczesnie/</link>
	<description>Psychoedukacja, psychologia i psychotraumatologia w praktycznym ujęciu.</description>
	<lastBuildDate>Mon, 02 Nov 2026 05:57:49 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>
	<item>
		<title>
		Autor: Lidia		</title>
		<link>https://lidiasuberlak.pl/bulimia-gdy-cialo-mowi-tak-i-nie-jednoczesnie/#comment-798</link>

		<dc:creator><![CDATA[Lidia]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 12 Nov 2025 06:45:16 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">https://drogaserc.pl/?p=4087#comment-798</guid>

					<description><![CDATA[Każdy z nas nosi w sobie głód - nie zawsze fizyczny. Czasem to głód miłości, bliskości, zrozumienia. Bulimia jest jednym z tych szeptów ciała, które mówią: „czegoś mi brakuje, nie potrafię tego przetrawić”. Nie chodzi tu o słabość czy brak siły, lecz o próbę zaspokojenia emocjonalnego braku, który często ma swoje korzenie w bardzo dawnych wspomnieniach - jeszcze zanim nauczyliśmy się mówić.
Kiedy zaczynamy widzieć sens w tym, co ciało wyraża, pojawia się przestrzeń na współczucie wobec siebie. A wtedy powoli, krok po kroku, głód zamienia się w zrozumienie, a zrozumienie - w wolność.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>Każdy z nas nosi w sobie głód &#8211; nie zawsze fizyczny. Czasem to głód miłości, bliskości, zrozumienia. Bulimia jest jednym z tych szeptów ciała, które mówią: „czegoś mi brakuje, nie potrafię tego przetrawić”. Nie chodzi tu o słabość czy brak siły, lecz o próbę zaspokojenia emocjonalnego braku, który często ma swoje korzenie w bardzo dawnych wspomnieniach &#8211; jeszcze zanim nauczyliśmy się mówić.<br />
Kiedy zaczynamy widzieć sens w tym, co ciało wyraża, pojawia się przestrzeń na współczucie wobec siebie. A wtedy powoli, krok po kroku, głód zamienia się w zrozumienie, a zrozumienie &#8211; w wolność.</p>
]]></content:encoded>
		
			</item>
	</channel>
</rss>
